« مندل » مىگويد : « بسيارى از صفات ارثى بدون تجزيه يا دگرگونى ، از يكى از دو اصل يا از هر دوى آنها به فرع منتقل مىشود . . . » . ( 1 ) « هكسلى » اين پديده را با اين گفتهء خود مؤكّد مىسازد كه : « هيچ اثر يا خاصه‌اى براى هيچ عضوى نيست مگر اينكه به وراثت و يا محيط بر مىگردد ؛ زيرا ساخت وراثتى حدود احتمالى را معين مىكند و محيط ، مقرر مىدارد كه اين احتمال محقق خواهد شد . بنابراين ، ساخت وراثتى چيزى جز قدرت تعامل با هر محيطى به طريقى خاص نيست . . . » . ( 2 ) و مقصود اين است كه همهء آثار و خواصى كه در دستگاههاى حساس بدن انسان ظاهر مىشود ، به عوامل وراثتى و قوانين آنها برمىگردد و محيط وقوع آن مميزات و ظهور آنها را در خارج مقرر مىدارد بنابراين ، بنا به تحقيقات تجربى كه متخصصان مباحث وراثت انجام داده‌اند ، محيط ، تنها عامل يارى دهنده به وراثت است . ( 3 ) به هر حال ، علماى وراثت بدون ترديد بر اين تأكيد دارند كه فرزندان و نوادگان ، بيشتر صفات نفسانى و جسمانى پدران و اجداد را به ارث مىبرند و اين صفات ، بدون اراده و اختيار به آنان منتقل مىشوند . اين مورد به صراحت در نوشتهء دكتر « آلكسيس كارل » دربارهء وراثت آمده است ، آنجا كه مىگويد : « زمان ادامه مىيابد ، همان گونه كه در فرع تا آن سوى مرزهاى جسمانيش امتداد پيدا مىكند . . . و حدود زمانيش از حدود اتّساعى آن دقيق‌تر و ثابت‌تر نيست ، زيرا آن به گذشته و آينده مربوط است ، على رغم اينكه ذات آن به خارج از حال ، گسترش نمىيابد . . . و فرديت ما آن‌گونه كه مىدانيم ، هنگامى به وجود مىآيد كه اسپرم ، وارد اوول مىشود ، ولى عناصر ذات پيش از اين لحظه وجود پيدا مىكند و در بافتهاى والدين و اجداد و گذشتگان بسيار دور ما پراكنده مىباشد ؛ زيرا ما از مواد سلولى پدران و مادرانمان ساخته شده‌ايم كه در حالت ارگانيك